(η αληθινή ιστορία κατασκευής ενός πίνακα)
Χθες το βράδυ πέρασε ο Ηλίας και με παρακάλεσε να του ζωγραφίσω ένα πίνακα με ένα τεράστιο μάτι. Δεν τον ένοιαζε το χρώμα της ίριδας, μονάχα να ήταν πολύ μεγάλο, να έπιανε όλο το χώρο του τελλάρου και να είχε ένα παράξενο βλέμμα, όσο γίνεται διεισδυτικό και μυστηριώδες.
Σήμερα λοιπόν, απο τα ξημερώματα καταπιάστηκα με το θέμα κι αφού έριξα μπόλικη μπογιά μπλε πάνω σε ένα τελλάρο με διαστάσεις ένα μέτρο επί εβδομήντα εκατοστά για να δημιουργηθεί ένα ικανοποιητικό φόντο, συνέχισα δοκιμάζοντας διάφορα χρώματα και ιδέες, κάνοντας μικρά ενδιάμεσα διαλλείμματα για να στεγνώνει το ακρυλικό.
Στην αρχή ζωγράφισα ένα κόκκινο περίγραμμα ματιού κάπως λοξού με κατακόκκινη ίριδα, αυτό όμως με μπέρδεψε κάπως κι αποφάσισα να πλαισιώσω το μάτι με λίγο δέρμα προσώπου ελαφρά κιτρινωπό. Ούτε κι αυτό όμως δεν έδωσε τη ζωηράδα που χρειαζόμουν και το μάτι, παρ’ όλο κατακόκκινο, εξακολουθούσε να μένει παγωμένο. Πρόσθεσα ένα δάκρυ, κόκκινο κι αυτό σα ματωμένο, κι αποφάσισα να τοποθετήσω ένα κάτασπρο τοίχο μπροστά στο μάτι, ώστε να ταυτίζεται το ασπράδι του ματιού με το τεχνητό αυτό φαινομενικά αδιαπέραστο υλικό και η κατακόκκινη ίριδα να το διαπερνά με το βλέμμα της. Ούτε αυτό το τέχνασμα ευδοκίμησε όμως, και προχώρησα στα μεγάλα μέσα.
Πρόσθεσα ένα φρύδι, λοξό κι αυτό, που ακολουθούσε τη φορά του σχήματος του ματιού, ελαφρά καμπυλωτό ή μάλλον με μια μικρή γωνία προς το τελείωμά του. Τοποθετώντας όμως το φρύδι, ο πίνακας αναζητούσε κάτι ακόμα, ίσως λίγα μαλλιά που να πλαισιώνουν το αμυδρά διακρινόμενο πρόσωπο. Αλλαξα χρώμα τουλάχιστον εφτά φορές στο φρύδι, περνώντας απο το κόκκινο στο μαύρο κι απο το μαύρο σε διάφορα μπλε και γκρίζα και γκριζομπλέ και γκριζόμαυρα, μέχρι να το καταργήσω τελικά. Οχι λοιπόν φρύδι. Ο τοίχος παρέμεινε σα μια μάντρα προχειροσοβατισμένη μπροστά στο μάτι. Για να αμβλύνω την κατάλευκη ακτινοβολία, πέρασα τον τοίχο ανάμεσα στο αχνοκίτρινο χρώμα του δέρματος του τμήματος του προσώπου, έτσι ώστε να φαίνεται σα να διαπερνά ο τοίχος αυτός το πρόσωπο. Ξανάβαλα το φρύδι, ένα φρύδι κατακόκκινο με μια υποψία μαύρης σκιάς, έτσι ώστε να συνδέει το πρόσωπο και το μάτι με τον άσπρο τοίχο, ένα φρύδι που να μην ανήκει πουθενά. Τοποθέτησα και μια οριζόντια γραμμή χειλιών να ξεφεύγει από το πρόσωπο και να μπαίνει στο μπλε φόντο. Ζωήρεψα λίγο και το δέρμα του προσώπου.
Μήπως όμως ξέφυγα απο το θέμα μου που είναι το μάτι αυτό καθαυτό και το βλέμμα του; Χμμμ... Ας γυρίσω το τελλάρο στο πλάϊ να δω το οπτικό αποτέλεσμα. Καμμιά φορά αυτό βοηθάει, ένας πίνακας συχνά βρίσκει τη φόρμα του όταν τον στρέφουμε προς μια διαφορετική κατεύθυνση απο αυτή που ξεκινήσαμε να τον δημιουργούμε, πολλές φορές είναι καλύτερος και πιο σωστός όταν τον τουμπάρουμε κιόλας εντελώς.
Οχι, όχι, τίποτα δε συνέβη. Το μάτι εξακολουθεί να κοιτάζει χωρίς να βλέπει τίποτα, άσε που σιγά σιγά άρχιζε να μου φαίνεται μικρό. Το χρώμα της ίριδας θέλω να παραμείνει κόκκινο, δεν ξέρω ακριβώς το γιατί και ούτε το ψάχνω. Αν η ίριδα ήταν πράσινη, θα ήταν πολύ απλό να τονιστεί η διεισδυτικότητα του βλέμματος, ακόμα και το γαλάζιο βοηθά προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς και το γκρίζο. Οχι όμως, και πάλι όχι. Θέλω να πετύχω τη διείσδυση και το μυστήριο χρησιμοποιώντας το κόκκινο χρώμα, ένα κόκκινο καρμίνιο -ούτε καν βερμιγιόν- χωρίς φωτοσκιάσεις και τερτίπια τεχνικής. Δεν είναι φωτογραφία.
Προβλέπω να παραμείνει ο πίνακας του Ηλία μισοτελειωμένος να με κοιτάζει παραπονεμένος για πολύ καιρό, με το μάτι του το κατακόκκινο πίσω απο μια λευκή μάντρα προχειροσοβατισμένη, με φρύδι ή όχι, με δάκρυ ή χωρίς, πλαισιωμένο με λίγο αχνοκίτρινο δέρμα προσώπου πάνω σε φόντο μπλε βαθύ.
Οσο όμως τον βλέπω, τώρα που βράδιασε κιόλας, κάτω απο το γλυκό φως του αμπαζούρ δείχνει κάτι περισσότερο απο διείσδυση και μυστήριο. Εχει αποκτήσει μια δική του ουσία, μια πνευματικότητα και ένα πάθος. Μήπως τελικά αυτή ήταν η αρχική μου πρόθεση; Ισως να είναι ακριβώς έτσι, ναι, μάλλον έτσι είναι. Ο πίνακας έχει τελειώσει εδώ και αρκετή ώρα, έχει βρει τον εαυτό του και αδίκως ανησυχώ. Θα τηλεφωνήσω στον Ηλία να έρθει να τον πάρει. Δεν αντέχω τόσο πάθος γύρω μου.
_________________________
Δημοσιεύτηκε στις 18/01/2004 στο www.flytoistros.com
Σήμερα λοιπόν, απο τα ξημερώματα καταπιάστηκα με το θέμα κι αφού έριξα μπόλικη μπογιά μπλε πάνω σε ένα τελλάρο με διαστάσεις ένα μέτρο επί εβδομήντα εκατοστά για να δημιουργηθεί ένα ικανοποιητικό φόντο, συνέχισα δοκιμάζοντας διάφορα χρώματα και ιδέες, κάνοντας μικρά ενδιάμεσα διαλλείμματα για να στεγνώνει το ακρυλικό.
Στην αρχή ζωγράφισα ένα κόκκινο περίγραμμα ματιού κάπως λοξού με κατακόκκινη ίριδα, αυτό όμως με μπέρδεψε κάπως κι αποφάσισα να πλαισιώσω το μάτι με λίγο δέρμα προσώπου ελαφρά κιτρινωπό. Ούτε κι αυτό όμως δεν έδωσε τη ζωηράδα που χρειαζόμουν και το μάτι, παρ’ όλο κατακόκκινο, εξακολουθούσε να μένει παγωμένο. Πρόσθεσα ένα δάκρυ, κόκκινο κι αυτό σα ματωμένο, κι αποφάσισα να τοποθετήσω ένα κάτασπρο τοίχο μπροστά στο μάτι, ώστε να ταυτίζεται το ασπράδι του ματιού με το τεχνητό αυτό φαινομενικά αδιαπέραστο υλικό και η κατακόκκινη ίριδα να το διαπερνά με το βλέμμα της. Ούτε αυτό το τέχνασμα ευδοκίμησε όμως, και προχώρησα στα μεγάλα μέσα.
Πρόσθεσα ένα φρύδι, λοξό κι αυτό, που ακολουθούσε τη φορά του σχήματος του ματιού, ελαφρά καμπυλωτό ή μάλλον με μια μικρή γωνία προς το τελείωμά του. Τοποθετώντας όμως το φρύδι, ο πίνακας αναζητούσε κάτι ακόμα, ίσως λίγα μαλλιά που να πλαισιώνουν το αμυδρά διακρινόμενο πρόσωπο. Αλλαξα χρώμα τουλάχιστον εφτά φορές στο φρύδι, περνώντας απο το κόκκινο στο μαύρο κι απο το μαύρο σε διάφορα μπλε και γκρίζα και γκριζομπλέ και γκριζόμαυρα, μέχρι να το καταργήσω τελικά. Οχι λοιπόν φρύδι. Ο τοίχος παρέμεινε σα μια μάντρα προχειροσοβατισμένη μπροστά στο μάτι. Για να αμβλύνω την κατάλευκη ακτινοβολία, πέρασα τον τοίχο ανάμεσα στο αχνοκίτρινο χρώμα του δέρματος του τμήματος του προσώπου, έτσι ώστε να φαίνεται σα να διαπερνά ο τοίχος αυτός το πρόσωπο. Ξανάβαλα το φρύδι, ένα φρύδι κατακόκκινο με μια υποψία μαύρης σκιάς, έτσι ώστε να συνδέει το πρόσωπο και το μάτι με τον άσπρο τοίχο, ένα φρύδι που να μην ανήκει πουθενά. Τοποθέτησα και μια οριζόντια γραμμή χειλιών να ξεφεύγει από το πρόσωπο και να μπαίνει στο μπλε φόντο. Ζωήρεψα λίγο και το δέρμα του προσώπου.
Μήπως όμως ξέφυγα απο το θέμα μου που είναι το μάτι αυτό καθαυτό και το βλέμμα του; Χμμμ... Ας γυρίσω το τελλάρο στο πλάϊ να δω το οπτικό αποτέλεσμα. Καμμιά φορά αυτό βοηθάει, ένας πίνακας συχνά βρίσκει τη φόρμα του όταν τον στρέφουμε προς μια διαφορετική κατεύθυνση απο αυτή που ξεκινήσαμε να τον δημιουργούμε, πολλές φορές είναι καλύτερος και πιο σωστός όταν τον τουμπάρουμε κιόλας εντελώς.
Οχι, όχι, τίποτα δε συνέβη. Το μάτι εξακολουθεί να κοιτάζει χωρίς να βλέπει τίποτα, άσε που σιγά σιγά άρχιζε να μου φαίνεται μικρό. Το χρώμα της ίριδας θέλω να παραμείνει κόκκινο, δεν ξέρω ακριβώς το γιατί και ούτε το ψάχνω. Αν η ίριδα ήταν πράσινη, θα ήταν πολύ απλό να τονιστεί η διεισδυτικότητα του βλέμματος, ακόμα και το γαλάζιο βοηθά προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς και το γκρίζο. Οχι όμως, και πάλι όχι. Θέλω να πετύχω τη διείσδυση και το μυστήριο χρησιμοποιώντας το κόκκινο χρώμα, ένα κόκκινο καρμίνιο -ούτε καν βερμιγιόν- χωρίς φωτοσκιάσεις και τερτίπια τεχνικής. Δεν είναι φωτογραφία.
Προβλέπω να παραμείνει ο πίνακας του Ηλία μισοτελειωμένος να με κοιτάζει παραπονεμένος για πολύ καιρό, με το μάτι του το κατακόκκινο πίσω απο μια λευκή μάντρα προχειροσοβατισμένη, με φρύδι ή όχι, με δάκρυ ή χωρίς, πλαισιωμένο με λίγο αχνοκίτρινο δέρμα προσώπου πάνω σε φόντο μπλε βαθύ.
Οσο όμως τον βλέπω, τώρα που βράδιασε κιόλας, κάτω απο το γλυκό φως του αμπαζούρ δείχνει κάτι περισσότερο απο διείσδυση και μυστήριο. Εχει αποκτήσει μια δική του ουσία, μια πνευματικότητα και ένα πάθος. Μήπως τελικά αυτή ήταν η αρχική μου πρόθεση; Ισως να είναι ακριβώς έτσι, ναι, μάλλον έτσι είναι. Ο πίνακας έχει τελειώσει εδώ και αρκετή ώρα, έχει βρει τον εαυτό του και αδίκως ανησυχώ. Θα τηλεφωνήσω στον Ηλία να έρθει να τον πάρει. Δεν αντέχω τόσο πάθος γύρω μου.
_________________________
Δημοσιεύτηκε στις 18/01/2004 στο www.flytoistros.com
Αναρτήσεις
1 σχόλιο:
δυστυχώς, χάθηκε το μάτι! το είχα μεταφέρει με σνδεσμο απο την πρώτη ανατηση, έκλεισε η αντίστοιχη σελίδα και.. πάει, χάθηκε ο πίνακας...
Θα τον ψάξω όμως και θα τον ανεβάσω ξανά, σύντομα ελπίζω :)
Δημοσίευση σχολίου