Εστειλα 23 εργάκια μου στη Λαμία, να εκτεθούν για 15 μέρες περίπου στον ΟΡΦΕΑ. Εχω ένα πρόβλημα όμως. Πώς να ορίσω τιμές; Πόσο κοστιζει καθένα τους; Να ορίσω τιμή με βάση τη δαπάνη που έχω κάνει σε τελλάρο + μπογιές + χρόνος απασχόλησης; Να κάνω ένα χάπενινγκ και να χαρίσω το καθένα σε όποιον του αρέσει περισσότερο;
Θα ήθελα να κερδίσω ένα μικροποσό ώστε να μπορώ να ξεπληρώσω κάποιες οικονομικές υποχρεώσεις, οπότε, να διαιρέσω το ποσό αυτό με τον αριθμό των έργων και ό,τι προκύψει να είναι η τιμή του καθενός;
Αυτό που θα μου άρεσε είναι να μπει από ένα έργο μου σε κάθε σπίτι, αλλά να το σέβεται και να το αγαπά όποιος το έχει και φοβάμαι πως ό,τι αποκτιέται τζάμπα ή πολύ φτηνά δεν έλκει σεβασμό και αγάπη και η τύχη του μπορεί να είναι να βρεθεί καμιά μερα στα σκουπίδια και αυτό δε θα μου άρεσε καθόλου!
Οποια συμβουλή δεκτή, ε
πληηηηηζζζζζζ
Θα ήθελα να κερδίσω ένα μικροποσό ώστε να μπορώ να ξεπληρώσω κάποιες οικονομικές υποχρεώσεις, οπότε, να διαιρέσω το ποσό αυτό με τον αριθμό των έργων και ό,τι προκύψει να είναι η τιμή του καθενός;
Αυτό που θα μου άρεσε είναι να μπει από ένα έργο μου σε κάθε σπίτι, αλλά να το σέβεται και να το αγαπά όποιος το έχει και φοβάμαι πως ό,τι αποκτιέται τζάμπα ή πολύ φτηνά δεν έλκει σεβασμό και αγάπη και η τύχη του μπορεί να είναι να βρεθεί καμιά μερα στα σκουπίδια και αυτό δε θα μου άρεσε καθόλου!
Οποια συμβουλή δεκτή, ε
πληηηηηζζζζζζ
Αναρτήσεις
15 σχόλια:
Kαλή επιτυχία! Συνήθως οι εκθέτες ξέρουν την αγορά και κατευθύνουν. Πάντως think big για να πουλήσεις! Άλλωστε το αξίζεις.-
Θα έλεγα να ορίσεις την τιμή τους λαμβάνοντας υπόψιν σου α)το πόσο αγαπημένος είναι,β)πόση δουλειά είχε και γ) το μέγεθος.
Αλήθεια, θέλω να μάθω κι εγώ με ποιά κριτήρια ορίζουν τιμές οι ζωγράφοι.
Η Κατερίνα έχει δίκιο. Οι γκαλερί ορίζουν τις τιμές και αναδεικνύουν ή/και χαντακώνουν ένα καλλιτέχνη ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Ενα οικονομικό παιχνίδι είναι όλο το σκηνικό. Με αβανταδόρους διάφορους "ειδικούς".
Από μένα ζητάς να μάθεις amo..? χαχαχα βρήκες τον ειδικό!!! Αυτό που ξέρω καλά είναι οτι αγαπώ -παράφορα σχεδόν- ένα έργο ΑΦΟΥ φύγει, αφού το αποχωριστώ. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, είναι και αυτό ένα από τα πολλά, ένα που θέλω πολύ να ξεκουμπιστεί από το χώρο μου και να αδειάσει τόπο για ένα καινούργιο. Ξέρω ακόμα ότι όταν γνωρίζω την τύχη ενός έργου που φεύγει, δλδ ποιος το έχει, αν το αγαπάει, κλπ, είμαι πολύύύύ χαρούμενη! Αυτό όμως οδηγεί περισσότερο στο να χαρίσω κάτι παρά στο να ορισω τιμή...
Προσγειώσου λίγο καλό μου κορίτσι :-)
Το κόστος των υλικών είναι αμελητέο μπροστά στο πόσο τιμάται η ψυχή και η αξία οποιουδήποτε καλλιτέχνη. Δεν τιμάται είναι η απάντηση κανονικά, αλλά στον υλιστικό και καπιταλιστικό κόσμο που ζούμε, η τιμή ενός πίνακα έχει να κάνει κυρίως:
α)με το πόσα έργα έχει πουλήσει ο καλλιτέχνης και πόσο ακριβά ως τώρα
β)τι μέγεθος έχει το έργο
γ) σε τι κατηγορία ανήκει. Δηλαδή, αν η πρόθεση και η εκτέλεση υποδηλώνουν κάτι που εντάσσεται στην "υψηλή" τέχνη (βλέπε από Ρέμπραντ μέχρι Jeff Koons) ή στη "δημοφιλή" τέχνη (π.χ. κορνιζάδικα και πλανώδιοι)
δ) το θράσσος του νεαρού και άσημου καλλιτέχνη να πουλήσει μούρη και να μιλάει για τις Μπιενάλε λες και είναι πανηγύρια στο χωριό του
Κοινώς, είναι μίγμα αφέλειας, ήθους και κυνισμού - όπως όλα σχεδόν τα πράγματα που έχουν μια ετικέτα με τιμή πάνω τους :-)
Πριν από λίγο το αποφάσισα!
Θα κάνω μια ψιλοπαράσταση, ένα χάπενινγκ που λένε..
Εχω ένα μεγάλο έργο κατακόκκινο, (1.50Χ.0.90). Θα το βγάλω από το τελάρο του, θα το τυλίξω και θα το πάρω μαζί μου και στα εγκαίνια θα το κόβω σε κομμάτια, όσο μέγεθος θέλει καθένας και θα το πουλάω με το κομμάτι! Φτηνά, γιατί μια και θα είναι κομμένο... θα έχει πέσει η τιμή του!!!
Πώς σας φαίνεται η ιδέα..?..
Λέω να ανακοινωθεί και στο δελτίο τύπου (τοπικού, ε)
Μια φορά, είχα κάνει κάτι παρόμοιο, αλλά μεταξύ φίλων μου. Εκοψα ένα έργο και το μοίρασα.. σαν παζλ κάπως.. Για την ώρα, δεν έχει χαθεί κανένα -θέλω να ελπίζω.
~~Helix Nebulae, ακριβά πουλιούνται τα έργα στις γκαλερί. Οπου τη μερίδα του λέοντος παίρνει ο γκαλερίστας, παραμυθιάζοντας τον πελάτη ότι "ο καλλιτέχνης είναι ακριβός". Ο καλλιτέχνης έχει ανάγκη τη γκαλερί για να προβάλλει το έργο του. Παράλληλα ομως εξαναγκάζεται να χορεύει όπως του παίζουν, δλδ να "παράγει έργα" σύμφωνα με το γούστο και τις προτιμήσεις του "ειδικού" ώστε να "εντυπωσιάσει", να "πάει με το ρεύμα" και άλλα χαζά και πρόστυχα. Το έπαιξα ΜΙΑ φορά το παιχνίδι και το αποφεύγω από τότε. "Χάθηκαν" και δυο έργα.
Δυσκολεύομαι βέβαια να βρω χώρους να εκθέσω -γιατί αλλιώς πώς θα βγάλω έστω τα έξοδά μου; το ιντερνετ δεν αρκεί για την ωρα- αλλά όταν βρίσκονται νέοι άνθρωποι και χώροι που προσφέρονται να με φιλοξενήσουν, ε, κάτι δεν πρέπει να δώσω ως αντάλλαγμα;
Μπορεί κάποιος να δει τον τεμαχισμό ενός καμβά σαν "καταστροφή", το ότι το βλέπω ως μοίρασμα με ευχαριστεί.. άλλωστε, καθένας φτιάχνει τις εικονες του.. έτσι δεν είναι..?
:-))
.. το καλοκαίρι σκέφτομαι να πετάω ένα ένα τα έργα στη θάλασσα και όποιος βουτάει να τα πιάνει θα έχει μια καλή έκπτωσημια και θα είναι... βρεμμένα!;-ΡΡ Καλό..?
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ Ροδιά μου!!!!
(Αν κρίνω απ' αυτά που έχεις αφήσει να δούμε, είναι εξασφαλισμένη)
νομιζω οτι μπορεις να βαλεις μια εστω συμβολική τιμή.
Το Δελτίο Τύπου:
Η Μαρίνα Ροδιά, κατάγεται από -----------, γεννήθηκε ------ και σπούδασε ------. Μαθήτρια του ζωγράφου και Δασκάλου της Χρήστου Λεφάκη, μετά από πολύχρονη επιτυχημένη καριέρα ----------, αποφάσισε να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη ζωγραφική της. Είναι σίγουρη ότι «Κάθε άνθρωπος είναι καλλιτέχνης εν δυνάμει», ότι η Τέχνη είναι χρηστικό αγαθό και είναι ανάγκη σήμερα, στη στερημένη από όνειρο εποχή, να διαδίδεται, να μοιράζεται και να απολαμβάνεται από όλους τους ανθρώπους.
Στο έργο της προσπαθεί να αποτυπώσει ΤΟ συναίσθημα, να διεγείρει τον θεατή ώστε να σχηματίσει ο ίδιος και να αναγνωρίσει τις δικές του εικόνες, τις εικόνες της ψυχής του. Για το λόγο αυτό ακριβώς, χρησιμοποιεί ως βασικό συντελεστή το χρώμα και όχι τη συγκεκριμένη εικόνα.
Κατά τη διάρκεια της έκθεσης που θα γίνει στο καφωδείο ΟΡΦΕΑΣ, προτίθεται να παρουσιάσει ένα δημιουργικό δρώμενο, όπου θα τεμαχίσει ένα έργο της μεγάλων διαστάσεων και να διαθέσει τα κομμάτια σε εξευτελιστική τιμή, μια και θα έχει χάσει πια την αξία του! Σκοπός του δρώμενου είναι η απομυθοποίηση της «αξίας» που ορίζεται για ένα καλλιτεχνικό έργο. «Κάθε έργο έχει την αξία που του δίνει όποιος το απολαμβάνει» λέει, και το πιστεύει.
Εχει συμμετάσχει σε διεθνείς και πανελλήνιες εκθέσεις ζωγραφικής: Νέα Υόρκη, Χανιά, Λαμία, Αθήνα. Ατομική έκθεση στο Αργοστόλι.
-------------
Δεν ξέρω ακριβή ημ/νία εγκαινίων. Τρίτη 6 ή Τετάρτη 7 Φεβρ μάλλον...
Οποιος θέλει να έρθει ας μου γράψει να μάθει περισσότερες λεπτομέρειες.
Αν και δεν είμαι ο καλύτερος να συμβουλεύσω (20 χρόνια επαγγελματίας και ακόμη δυσκολεύομαι) έχω την εντύπωση ότι η τιμή θα πρέπει να μην είναι ευτελής. Από την άλλη το μέγεθος είναι καθοριστικός παράγοντας. Πάει καιρός που αγόρασα ζωγραφική, αλλά νομίζω ότι 1000 ευρώ είναι μια μέση τιμή που εγώ θα μπορούσα να δώσω για ένα έργο που θα μου άρεσε.
Αντε, ας πει και κανένας άλλος τιμές.
adaeus, είσαι πολύ ευγενικός κι ευχαριστώ :-) αν λάβουμε όμως υπόψη ότι είμαι φρέσκια στο χώρο, με διαφορετικές ιδέες, καθώς και με πρόθεση να δημιουργήσω πλέγμα συλλεκτών για τα έργα μου, μάλλον θα πρέπει να πέσει πολύ πιο χαμηλά το κόστος, μια και απευθύνομαι σε νέους και οι νέοι δεν έχουν χρήματα -ακόμα...
Αν ένας νέος 20 με 30 χρονών επιθυμεί πολύ να αποκτήσει να μην έχει την παραμικρή πιθανότητα..?
(προβληματίζομαι)
θέλω να βρω ένα τρόπο ώστε, ακόμα κι αν ένα έργο αποχτηθεί με πολύ λίγα χρήματα να διατηρήσει την αξία του, να μη το υποτιμήσει ο αγοραστής επειδή του κόστισε φτηνά. Πώς γίνεται αυτό..?..
..πιθανότατα να βοηθήσει το χάπενινγκ.. ή όχι..?..
βοηθείστε παρακαλώ, Τρίτη το αργότερο φεύγω
Το χάπενινγκ δεν είναι κακή ιδέα. Θα έλεγα όμως η τιμή των κομματιών να είναι συμβολική, π.χ. 30-50 ευρώ. Όσο για τις τιμές των έργων, ναι καλή η σκέψη σου για τις ηλικίες των αγοραστών. Αν σκεφτείς όμως ότι μια γκραβούρα ικανού μεγέθους κοστίζει 200-300 ευρώ , τότε λογικό οι πίνακές σου που θες να είναι φθηνοί να έχουν σαν κάτω όριο αυτή την τιμή.
Εγώ δηλαδή που έχω περάσει κατά πολύ τα 30 δεν έχω καμία ελπίδα να επωφεληθώ από τις καλές τιμές?
Ανεξάρτητα από αυτά, κάποια στιγμή θα πρέπει να ξεπεράσουμε αυτή την λανθασμένη αντίληψη να μην μπορούμε να αποτιμήσουμε το έργο μας και να το απαιτήσουμε.
Η συζήτηση αποκτά γενικότερο ενδιαφέρον με την παράμετρο που βάζεις στο τέλος. Ευτυχώς, στο επάγγελμα που άσκησα πάρα πολλά χρόνια ο Νόμος ορίζει κατώτατο όριο αμοιβής!
..διαφορετικά... άστα! στην αρχή ντρεπόμουν να ζητώ αμοιβή για κάτι που με ευχαριστούσε τρομερά να κάνω.. χαχαχαχαχα! ευτυχώς επίσης που είχα καλό συνέταιρο που με προστάτευε -και του αντιγύριζα την εκδούλευση, επειδή κι εκείνος παρουσίαζε συχνά την ίδια αδυναμία!!!
Η αδυναμία αποτίμησης παρουσιάζεται στα δημιουργικά επαγγέλματα κυρίως ή κάνω λάθος;
Σχετικά με το πρόβλημα της έκθεσης, θα λάβω υπόψη και τον τόπο -δεν γίνεται στην Αθήνα, αλλά σε μια επαρχιακή πόλη- καθώς και το ότι διακινώ ένα νέο προϊόν, όχι συμβατική ζωγραφική. Νιώθω υποχρεωμένη να πείσω για την σημασία του. Στα κατώτατα όρια που θέτεις, συμφωνώ. Ιδωμεν! Καμιά φορά τα πράγματα έρχονται και ορίζουν μόνα τους την πορεία ξερεις...
Οσο για το έργο, άν με πείσεις ότι το έχεις απόλυτη ανάγκη, πρόσεξε τι γράφω κάτω από τον τίτλο του blog!
Πολλά κοινά σημεία, ως και στο θέμα του συνεταίρου... Πάντως φαντάζομαι συζητήσεις, όταν μάλιστα θα ήταν να συμβουλεύσεις τον συνεταίρο σου, θα ήσουν ακαταμάχητη, ενώ όταν επρόκειτο για τη δική σου αμοιβή εντελώς δειλή. ..Τώρα για το θέμα του έργου, δεν ξέρω αν πάντα τα καταφέρνω να γίνομαι πειστικός... Θα δείξει
Πάντως για το έργο "blood-shed" (στο αρχείο του Νοέμβρη 2005) ήρθε από Μυτιλήνη να το δει ο ενδιαφερόμενος! Ηθελε οπωσδήποτε να το πληρώσει, οπότε χάρισα και κάποιο άλλο -από συνέπεια σκίζω λέμε...
Δημοσίευση σχολίου